Nieuws

In de afgelopen decennia hebben verschillende grootschalige vernieuwingen het onderwijs in Nederland ontwricht. Hierbij kan men denken aan de invoering van de basisvorming, de Tweede Fase, het Studiehuis, schaalvergrotingen, de vorming van ROC’s en Mega Hogescholen, de vorming van het Vmbo, het nieuwe leren en het competentiegericht onderwijs. Keer op keer weer probeert “de politiek” manieren te vinden om met steeds minder geld de massa op te leiden. Al dan niet onbedoeld lijkt het erop dat niet onderwijs, maar mooie gebouwen (beton), luxe kantines (frites & cola) en computerlokalen (playstations) belangrijker zijn dan het onderwijs zelf. Deze ontwikkelingen hebben geleid tot veel lesuitval, slecht geleide scholen en vooral leerlingen en studenten die onvoldoende uitgedaagd worden. Intussen wordt het personeel van scholen getraind...

Deze hervormingen leveren op hun beurt weer afgestudeerden of schoolverlaters af, die aan de slag gaan als politicus, leraar bij een overheidsschool of beleidsmedewerker, die op hun beurt weer over weinig inhoud en deskundigheid beschikken. De spiraal naar beneden is bijna niet meer te keren. Onderwijl negeren het ministerie, de besturen en andere instanties die van het gesubsidieerde onderwijs leven, de ernst van de situatie. Een negatie die het resultaat is van onverschilligheid of onwetendheid? Nederland lijkt af te stevenen op een sociaal economische ramp. Een reusachtige onderklasse van slecht opgeleide, sociaaleconomisch gedépriveerden is zich aan het vormen. Je moet er niet aan denken welke effecten dit op termijn gaat hebben op de maatschappelijke samenhang en het politieke landschap. De eerste voortekenen lijken zich al aan te dienen…

Bestuursvoorzitters van overheidsscholen praten en denken in tusssen in termen van kengetallen, niet in termen van opleiden en onderwijs. Hoe groter, hoe beter lijkt het adagium geworden. Binnen de Nomenclatura van schoolbesturen, schooladviesraden en commissies is een soort hijgerig najagen van meer, meer en meer bon ton geworden. De door de overheid gefinancierde Keuzegids Hogeronderwijs is één van de aanjagers van dit platte denken. Zij beoordeelt de opleidingen die over de mooiste gebouwen en faciliteiten beschikken als de beste, ergo stimuleert haar argeloze jonge lezers om voor die scholen te kiezen. Er wordt nauwelijks gekeken naar de onderwijskwaliteit en prestaties van scholen. Intussen adviseren zij, alsmede de schooldecanen, scholieren om zich aan te melden bij deze onverschillige, logge instanties; alwaar niet meer wordt opgeleid. De verspilling van onmetelijk veel talent is het gevolg. Onze grote roerganger is maar gaan veesten!

De Hbo-raad doet hier nog een schepje boven op. Ze fiatteert beroepsprofielen die van de stelling uitgaan dat de student in het huidige competentiegerichte opleiden geen onderwijs hoeft te volgen, “maar [ ] zelf competenties ontwikkelt, waarbij hij zijn eigen professionalisering inhoud en vorm geeft. Uniek en onnavolgbaar”. Van de student die zich volgens dit onnavolgbare systeem ontwikkelt, wordt verwacht dat hij zijn eigen kompas volgt. Reflectie en zelfreflectie vormen daarbij de sleutel tot ontwikkeling! Bij ieder weldenkend mens breekt de klomp.

Veel studenten komen tegenwoordig van scholen waar de teugels flink zijn los gelaten. Bescheiden opgeleide docenten met een lage eigen waarde staan er voor de klas, in een grootschalige weinig uitdagende omgeving die anonimiserend werkt. Docenten vervullen tegenwoordig niet meer vanzelfsprekend een voorbeeldfunctie. Regelmatig meldt een docent zich om het minste of geringste ziek, zonder dat de school een oplossing biedt. Volhouden en doorbijten lijken als karakterwaarden vervangen te worden door opgeven en aan jezelf denken. Lesuitval is dan ook een groot probleem in het reguliere onderwijs.

Het één en ander voltrekt zich binnen een maatschappelijk en culturele context waarbinnen het egocentrisme steeds manifester is geworden. Het gaat meer om “IK”, minder om wij of de anderen. De vraag is natuurlijk of het één het ander in de hand heeft gewerkt. In ieder geval is een dergelijke mentaliteit niet bevorderlijk voor de economie. Zeker niet voor de dienstverlening. Daarbinnen draait het juist om de ander, ergo de klant! Intussen zit menig bedrijf met de handen in het haar. Het wordt allengs moeilijker om afgestudeerden te vinden die het tempo en de mores van het bedrijfsleven bijhouden.

Tegenover deze “faire ses volontés” die het onderwijs in Nederland typeren staan de verplichtingen waaraan het bedrijfsleven moet voldoen. Bedrijven overleven alleen wanneer zij diensten leveren tegen een voor de klant acceptabele prijs, kwaliteit en service. Dit vereist efficiency, creativiteit, discipline en bovenal hard werken. Er moet gepresteerd worden. Op tijd. Deadline is deadline! De klant moet bediend worden. Er moet waarde toegevoegd worden. Een bedrijf dat – in welke zin dan ook - een klant laat wachten is “out of business”. De leiding van EuroCollege Hogeschool stelt vast dat bedrijven in toenemende mate letten op de mentaliteit en inventiviteit van werknemers. “We hire for attitude, we train for skills”, is een binnen het bedrijfsleven veel gehoorde opvatting. Dit is zeker het geval in economisch mindere tijden. Het blijkt vaak moeilijk om in Nederland startende werknemers te rekruteren met de juiste spirit.

EuroCollege Hogeschool speelt in op deze tendensen. De opleidingen zijn gebouwd op bedrijfsmatige principes. Om deze reden hamert de school op zaken als mentaliteit, spelregels, kennis, inzicht, presteren, deadlines en samenwerken. De school wil haar studenten zo afleveren dat deze onmiddellijk als productieve en proactieve krachten binnen het bedrijfsleven aan de slag kunnen. Dit betekent dat zij kunnen samenwerken, aansturing van een meerdere accepteren zonder onmiddellijk in discussie te gaan en bovenal leren denken in termen van de ander, ergo de klant.

Om de student goed voor te bereiden op wat hem in het bedrijfsleven te wachten staat hechten wij veel waarde aan het leren in de real life praktijk (learning by doing), zonder hierbij de theoretische onderdelen te verwaarlozen. EuroCollege Hogeschool onderstreept om die reden het belang van regelmatige afstemming met bedrijven over de aansluiting van haar aanpak bij de wensen van het bedrijfsleven. De school leidt op voor een relatief jonge branche waarin een toenemende behoefte aan gekwalificeerd personeel bestaat. De evenementenbranche in Nederland begint zich steeds meer te professionaliseren. Bedrijven in deze branche zijn op zoek naar geschoolde krachten met de juiste spirit, die niet zeuren en steeds op hun klokje kijken. In feite zoeken zij een EuroCollege student.